Φλεβική Θρόμβωση

ΦΛΕΒΙΚΗ  ΘΡΟΜΒΩΣΗ

Η  φλεβική  θρόμβωση  είναι  μια  σχετικά  συχνή  πάθηση,  πολλές  φορές  επικίνδυνη  για  τη  ζωή  του  ασθενούς,  καθώς  είναι  δυνατόν  να  αποκολληθεί  ένα  κομμάτι  θρόμβου  και  να  οδηγήσει  σε  πνευμονική  εμβολή.  Η  θρομβο – εμβολή  είναι  δυνατόν  να  εξελιχθεί σε  μείζονα  επιπλοκή  και  να  καταλήξει  ακόμα  και  σε  αιφνίδιο  θάνατο.  Η  διάγνωση  συχνά  καθυστερεί, καθώς τα συμπτώματα μπορεί να είναι ακαθόριστα και είναι  δυνατόν  να  γίνει  αντιληπτή  σε  προχωρημένα και επικίνδυνα στάδια.

Η  θρόμβωση  αφορά  κυρίως  το  εν  τω  βάθει  φλεβικό  δίκτυο,  και  είναι  δυνατόν  να  εμφανιστεί  σε  οιανδήποτε  ασθενή  που  παραμένει  στο  κρεβάτι  για  μέρες,  ή  ακόμα  και  σε  ασθενή  που  υπέστη  ένα  απλό  κάταγμα,  ή  υπεβλήθη  σε  μικρής  ή  μεγάλης  βαρύτητας  χειρουργική  επέμβαση.  Σε  παραμελημένες  μορφές  είναι  δυνατόν  να  εξελιχτεί  σε  θρόμβωση  και  του  επιπολής  βλεβικού  δικτύου,  να  επηρεάσει  ακόμη  και  το  αρτηριακό  δίκτυο,  και  να  οδηγήσει  σε  γάγγραινα  του  ποδιού  και  νέκρωση.

Οι  παράγοντες  που  αυξάνουν  τον  κίνδυνο  εμφάνισης  φλεβικής  θρόμβωσης,  είναι:

  • Η  ακινητοποίηση  του  ασθενούς.
  • Κατάγματα  ή  άλλος  τραυματισμός.
  • Χειρουργική  επέμβαση.
  • Χορήγηση  γενικής  αναισθησίας,  και / ή  τοποθέτηση  κεντρικού  φλεβικού  καθετήρα.
  • Ηλικία.
  • Παχυσαρκία.
  • Προϋπάρχουσα  φλεβική  ανεπάρκεια.
  • Κύηση  και  λοχεία.
  • Λήψη  αντισυλληπτικών,  ή  άλλων  ορμονολογικών  φαρμάκων.
  • Όγκοι  και  χημειοθεραπείες.
  • Ιστορικό  φρομβοφιλίας.
  • Προηγούμενο  ιστορικό  θρόμβωσης.

Στη  χειρουργική  του  Άνω  Άκρου,  η  πιθανότητα  φλεβικής  θρόμβωσης  είναι  μικρή,  καθώς  δεν  επηρεάζεται  συνήθως  η  κινητοποίηση  του  ασθενούς.  Θεωρείται,  μάλιστα,  ότι  η  θρόμβωση  στο  Άνω  Άκρο  είναι  άλλη  νόσος  από  τη  θρόμβωση  στο  κάτω  άκρο,  καθώς  σπάνια  είναι  επακόλουθο  μιας  χειρουργικής  επεμβάσεως.  Οφείλεται,  κυρίως,  σε  εξωγενή  αίτια  όπως  είναι  το  σύνδρομο  Θωρακικής  Εξόδου,  ή  το  σύνδρομο   Paget – Schrotter.  To  μεγαλύτερο  ποσοστό  των  θρομβώσεων  στο  Άνω  Άκρο,  οφείλεται  στο  σύνδρομο  Θωρακικής  Εξόδου,  στην  πίεση  δηλαδή  των  υποκλειδίων  αγγείων  στη  θωρακική  έξοδο.   Το  σύνδρομο   Paget – Schrotter,  παρουσιάζεται  σε  νεαρά  δραστήρια  άτομα,  κυρίως  άνδρες,  με  έντονη  αθλητική  δραστηριότητα.  Στα  δύο  αυτά  σύνδρομα  οφείλονται  το  30%,  της  θρομβο – εμβολικής  νόσου  του  Άνω  Άκρου.  Σημαντική  πιθανότητα  εμφάνισης  θρόμβωσης  στο  Άνω  Άκρο  παρουσιάζουν  τα  άτομα  που  πάσχουν  από  νεοπλασματική  νόσο.  Άτομα, επίσης,  που  τους  έχει  τοποθετηθεί  κεντρικός  φλεβικός  καθετήρας  παρουσιάζουν  αυξημένο  κίνδυνο  νόσου.  Το  40%  έως  45%  των  ασθενών  με θρομβο – εμβολή  του  Άνω  Άκρου  έχει  ως  αίτιο  τον  καρκίνο  ή  τη  τοποθέτηση  κεντρικού  καθετήρα.

Η  πνευμονική εμβολή  ως  αποτέλεσμα  θρόμβωσης  του  Άνω  Άκρου  μετά  από  Ορθοπαιδική  χειρουργική  επέμβαση  είναι  σπάνια.  Ευθύνεται  μόνο  για  το  4%  έως  το  10% ,  των  περιπτώσεων  εμβολής,  και  ενοχοποιείται  περισσότερο  η  θρόμβωση  του  κάτω  άκρου,  καίτοι  η  επέμβαση  έγινε  στο  άνω  άκρο.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ  ΚΑΙ  ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Το  κύριο  σύμπτωμα  είναι  το  οίδημα  στου  μέλους  που  μπορεί  να  συνδυάζεται  και  με  άλγος.  Άλλες  εκδηλώσεις  είναι  η  ερυθρότητα,  η  γενικότερη  αίσθηση  δυσφορίας  του  μέλους,  και  σπανιότερα  ο  πυρετός.  Τα  συμπτώματα  αυτά  λαμβάνονται  σοβαρά  υπ΄ όψιν,  στους  ασθενείς  με  αυξημένους  προδιαθεσικούς  παράγοντες. Στις  παραμελημένες  περιπτώσεις  παρατηρείται   μεγάλο  οίδημα  του  σκέλους,  κυάνωση,  φυσαλίδες  και  εκτεταμένες  νεκρώσεις  του  δέρματος.

Η  διάγνωση  της  φλεβικής  θρόμβωσης  τίθεται  κατά  κύριο  λόγο  με  το  έγχρωμο  υπερηχογράφημα  των  φλεβών.  Η  φλεβογραφία  τείνει  να  εγκαταλειφτεί,  και  να  αντικατασταθεί  με  την  αξονική  ή  την  μαγνητική  φλεβογραφία.   Η  παρουσία  ειδικών  παραγόντων  στο  αίμα  όπως  είναι  τα  D-Dimers  και  η  Elisa,  υποδηλώνουν  πρόσφατη  δραστηριότητα  του  μηχανισμού  πήξεως  και  έχουν  υψηλή  διαγνωστική  αξία.

Η  πνευμονική  εμβολή  εμφανίζεται  κυρίως  με  δύσπνοια  και  πλευριτικό  άλγος.  Σπανιότερα  εμφανίζεται  βήχας,  αιμόπτυση  και  εφίδρωση.  Η  απώλεια  αισθήσεων,  αποτελεί  βαριά  εκδήλωση  της  νόσου.   Θα  πρέπει  να  σημειωθεί  και  η  πιθανότητα  πνευμονικής  εμβολής,  χωρίς  κλινική  σημειολογία,  που  είναι  σαφώς  καλύτερης  πρόγνωσης,  αλλά  και  ταυτόχρονα  είναι  και  ύπουλη,  καθώς  μπορεί  να  εξελιχθεί,  αθόρυβα,  σε  βαριά  μορφή.

Η  διάγνωση  της  πνευμονικής  εμβολής  επιβεβαιώνεται  με  πληθώρα  εργαστηριακών  εξετάσεων,  όπως  είναι  η  ακτινογραφία  του  θώρακα,  το  ΗΚΓ,  τα  αέρια  αίματος,  οι  βιοχημικές  εξετάσεις,  το  υπέρηχο  της  καρδιάς,  το  σπινθηρογράφημα  και  η  αξονική  και  μαγνητική  τομογραφία.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η  καλύτερη  θεραπεία  της  φλεβικής  θρόμβωσης  είναι  η  πρόληψη.  Σήμερα  υπάρχουν  διαθέσιμα  ειδικά  φάρμακα  (ηπαρίνες  χαμηλού  μοριακού  βάρους),  που  μειώνουν  τον  κίνδυνο  εμφάνισης  θρομβο-φλεβικής  νόσου. Όμως, και αυτά ενέχουν κινδύνους σοβαρών επιπλοκών, με ακραία πιθανότητα ακόμα και την απώλεια της ζωής.

Σύμφωνα   με  τα  διεθνή  δεδομένα,  και  τις  κατευθυντήριες  οδηγίες  της  Ελληνικής  Εταιρείας  Χειρουργικής  Ορθοπαιδικής  και  Τραυματολογίας,   έχουν  τεθεί  οι  ενδείξεις   και  ο  χρόνος  χορηγήσεως  αυτών.

Έτσι  σε  ασθενείς  που  έχουν  υποβληθεί  σε  σοβαρές  επεμβάσεις  όπως  είναι  η  ολική  αρθροπλαστική  ισχίου  και  γόνατος,  κατάγματα  ισχίου  και  σπονδυλικής  στήλης,  καθώς  και  στους  πολυτραυματίες  και  τους  έχοντες  υποστεί  σοβαρό  τραύμα,  συνιστάται  η  προληπτική  χορήγηση  των  αντιπηκτικών  φαρμάκων.  Σε  ασθενείς  που  έχουν  υποβληθεί  σε  αρθροσκοπική  χειρουργική γόνατος,  ή  χειρουργική  περιφερικότερα  του  γόνατος,  καθώς  και  σε  ασθενείς  με  μικρής  βαρύτητας  χειρουργική  της  σπονδυλικής  στήλης,  συνιστάται  πρώιμη  κινητοποίηση,  και  όχι  προφυλακτική  χορήγηση  αντιπηκτικών,  εκτός  αν  είναι  αυξημένου  κινδύνου.

Στις επεμβάσεις του  Άνω  Άκρου, δεν κρίνεται σκόπιμος  η  προφυλακτική  χορήγηση  ηπαρινών,  εκτός  των  ατόμων  που  παρουσιάζουν  τους  προδιαθεσικούς  παράγοντες,

Στις περιπτώσεις που κρίνεται και χορηγούνται αντιπηκτικά φάρμακα, πρέπει ανά τακτά χρονικά διαστήματα (7-10 μέρες) να ελέγχεται ο αριθμός των αιμοπεταλίων, καθώς είναι δυνατόν να διαταραχθεί.

Εάν  εμφανιστεί  θρόμβωση,  η  θεραπεία πρέπει να είναι άμεση.  Απαιτείται  ενδονοσοκομειακή  νοσηλεία,  για  την  χορήγηση  της  κατάλληλης   θεραπευτικής  αγωγής.  Η  εμφάνιση  πνευμονικής εμβολής  απαιτεί  επειγόντως  ειδική  θεραπεία,  καθώς  ο  κίνδυνος  σοβαρών  επιπλοκών,  ακόμα  και  θανάτου,  είναι  εξαιρετικά  υψηλός.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest