Οπίσθια Πρόσκρουση Αγκώνα

Οπίσθια Πρόσκρουση Αγκώνα

ΟΠΙΣΘΙΑ ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗ ΑΓΚΩΝΑ

(POSTERIOR ELBOW IMPINGEMENT) 

Με το όρο οπίσθια πρόσκρουση στον αγκώνα εννοούμε την παθολογία όπου εμφανίζεται πρόσκρουση και τριβή μεταξύ των οστών και των μαλακών μορίων στη οπίσθια επιφάνεια του αγκώνα. Εμφανίζεται συνήθως σε άτομα που χρησιμοποιούν έντονα τον αγκώνα τους σε έκταση, κυρίως κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων όπως είναι το τένις, το μπάσκετ ή το βόλεϊ. Διακρίνονται τρεις κατηγορίες της παθολογίας. Στη πρώτη έχουμε εμφάνιση πρώιμης οστεοαρθρίτιδας χωρίς επίσημη αιτία δημιουργίας της. Η δεύτερη εμφανίζεται σε άτομα με επαναλαμβανόμενες κινήσεις υπερεκτάσεως του αγκώνα, χωρίς συνδεσμική αστάθεια, ενώ η τρίτη συναντάται σε αθλητές που χρησιμοποιούν τα χέρια τους σε επίπεδο υψηλότερο από το κεφάλι τους (overhand athletes) και συνδυάζουν πρόσκρουση του ωλεκράνου με το βραχιόνιο και έσω συνδεσμική αστάθεια του αγκώνα.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος κατά την έκταση του αγκώνα που εντοπίζεται στη οπίσθια επιφάνεια κυρίως, αλλά και στη έσω μεριά. Σταδιακά εγκαθίσταται δυσκαμψία στη άρθρωση με έλλειμα στην έκταση. Η μείωση της δύναμης του χεριού είναι υπαρκτή, ενώ μπορεί να συνυπάρχει σημειολογία από το ωλένιο νεύρο (μούδιασμα στο παράμεσο και στο μικρό δάκτυλο)
Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με τον εργαστηριακό έλεγχο που περιλαμβάνει ακτινολογικό έλεγχο, αξονική και μαγνητική τομογραφία.
Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει την τενοντίτιδα του τρικέφαλου, κάταγμα κοπώσεως του ωλεκράνου ή οστεοχόνδρινες βλάβες, την ορογόνο θυλακίτιδα, το σύνδρομο της υμενικής πτυχής (Plica) του αγκώνα  και παθολογίες από το ωλένιο νεύρο, όπως είναι η ωλένια νευρίτιδα.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Η θεραπεία του συνδρόμου οπίσθιας πρόσκρουσης στον αγκώνα, στα αρχικά στάδια, είναι καταρχήν συντηρητική και περιλαμβάνει ανάπαυση και πρόγραμμα φυσικής αποκατάστασης με ασκήσεις διατάσεων και μυϊκής ενίσχυσης. Η λήψη αντιφλεγμονωδών φαρμάκων και η κρυοθεραπεία επίσης βοηθά.
Στους ασθενείς που η συντηρητική θεραπεία δεν ανταποκρίνεται για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 6 μηνών και στις περιπτώσεις με σοβαρά ευρήματα στις απεικονιστικές εξετάσεις ενδείκνυται η χειρουργική θεραπεία. Κατ΄ αυτήν, αφαιρούνται τα οστεόφυτα, τα ελεύθερα οστικά τεμάχια που συνήθως υπάρχουν στη οπίσθια πλευρά της άρθρωσης του αγκώνα και πιθανώς τμήμα του ωλεκράνου. Η επέμβαση γίνεται είτε αρθροσκοπικά είτε με ανοικτές μεθόδους, ενώ όταν συνυπάρχει έσω συνδεσμική αστάθεια, αυτή πρέπει πάντα να αποκαθίσταται. Μετεγχειρητικά εφαρμόζεται πρόγραμμα άμεσης κινητοποίησης του αγκώνα και ειδικό πρόγραμμα φυσιοθεραπευτικής αγωγής ανάλογα με την αιτιολογία της παθολογίας. Η συνοδός χειρουργική αποκατάσταση του ωλενίου πλάγιου συνδέσμου του αγκώνα απαιτεί ένα πιο εξειδικευμένο μετεγχειρητικό πρωτόκολλο. Το αποτέλεσμα της χειρουργικής θεραπείας, συνήθως είναι πολύ καλό και ο ασθενής επανέρχεται πλήρως στις δραστηριότητές του σε χρονικό διάστημα, όμως, που μπορεί να φθάσει και τους 6 μήνες. Σπάνια, σε αθλητές με εξαιρετικά μεγάλες απαιτήσεις και έντονη δραστηριότητα η πιθανότητα και νέας επέμβασης δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί, καθώς η υπερχρησιμοποίηση μπορεί να οδηγήσει στην εν νέου δημιουργία οστεοφύτων.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest