Σύνδρομα Υπερχρησιμοποίησης – Επαγγελματικά Νοσήματα

Η ΥΠΕΡΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ  ΑΚΡΩΝ ΣΥΧΝΑ ΣΥΝΤΕΛΕΙ  ΣΤΗΝ  ΕΜΦΑΝΙΣΗ    ΝΟΣΗΜΑΤΩΝ  ΠΟΥ  ΔΥΝΑΝΤΑΙ  ΝΑ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟΥΝ  ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ

Στο χέρι – άνω άκρο εμφανίζονται συχνά παθολογίες, επακόλουθο είτε φυσιολογικής φθοράς είτε έντονης χρήσης του. Τα προβλήματα αυτά είναι συχνότερα σε άτομα που λόγω επαγγέλματος ή προσωπικών επιλογών χρησιμοποιούν τα χέρια τους περισσότερο από αυτό που θα λέγαμε “φυσιολογική χρήση”. Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι αιμωδίες, πόνος, αδυναμία και μείωση της κινητικότητας του χεριού. Συχνά επιδεινώνονται με την χρήση του χεριού ενώ άλλοτε κατά την διάρκεια της νύκτας. Η αιτιολογία όλων αυτών των συνδρόμων ποικίλει, αλλά είναι δυνατόν να διακριθούν σε 3 μεγάλες κατηγορίες

  1. πιεστικά σύνδρομα περιφερικών νεύρων
  2. τενοντίτιδες – ελυτρίτιδες καμπτήρων και εκτεινόντων – τενόντων
  3. εκφυλιστικές αλλοιώσεις αρθρώσεων

Κατ’ αρχήν είναι παροδικά, στη συνέχεια όμως γίνονται μόνιμα και ανθίστανται στη συντηρητική αγωγή.

Αντίστοιχα,  η πολύωρη  ορθοστασία και βάδιση  επιβαρύνουν  την  λειτουργία  του  ποδιού, με αποτέλεσμα  την  εμφάνιση  οιδημάτων, παραμορφώσεις του  ποδιού  και  πόνο.

Η πρώιμη διάγνωση καθιστά την θεραπεία περισσότερο αποτελεσματική και η επάνοδος του /της πασχούσης στις επαγγελματικές δραστηριότητες είναι συντομότερη. Η χειρουργική θεραπεία εφαρμοζόμενη κατόπιν σωστών ενδείξεων προσφέρει γρήγορη αποκατάσταση. Σπανίως η θεραπεία παραμένει αναποτελεσματική και ο πάσχων είναι δυνατόν ν’ αναγκαστεί να προσαρμοστεί σε ηπιότερες επαγγελματικές δραστηριότητες.

Οι  συνηθέστερες  παθήσεις  είναι:

Σύνδρομο του Καρπιαίου Σωλήνα

Το « Σύνδρομο του Καρπιαίου Σωλήνα» είναι η παθολογία εκείνη κατά την οποία πιέζεται το Μέσο Νεύρο στη περιοχή του καρπού. Τα αίτια που μπορούν να οδηγήσουν σε πίεση του μέσου νεύρου στον καρπιαίο σωλήνα είναι πολλά. Τα πλέον συνήθη είναι η επαναλαμβανόμενη έντονη χρησιμοποίηση των χεριών, κυρίως σε κινήσεις κάμψεως του καρπού, καθώς και διάφορες ενδοκρινολογικές η συστηματικές παθήσεις. Εμφανίζεται συχνά σε δακτυλογράφους, χειριστές Η\Υ, όπως και σε χειρώνακτες.

Τα συμπτώματα, εκδηλώνονται κυρίως με μούδιασμα στα δάκτυλα που νευρώνονται από το μέσο νεύρο, δηλαδή στον αντίχειρα, στο δείκτη, στο μέσο και στο μισό παράμεσο. Τα δάκτυλα που εμπλέκονται περισσότερο είναι ο δείκτης και ο μέσος. Στην αρχή το μούδιασμα έρχεται και παρέρχεται, ενώ αργότερα γίνεται μόνιμο, εμφανίζεται κυρίως τις πρωινές ώρες και πολλές φορές ξυπνά την άρρωστη. Τα συμπτώματα αυτά για άγνωστο λόγο, υποχωρούν ή βελτιώνονται με την ανύψωση του μέλους και την άσκηση και επιδεινώνονται σε καταστάσεις όπου ο καρπός βρίσκεται σε κάμψη όπως στην οδήγηση ακόμα και στο διάβασμα της εφημερίδας. Συχνά εμφανίζεται πόνος κεντρικά του καρπού στη μεσότητα του αντιβραχίου και στον αγκώνα, ενώ μερικές φορές μπορεί να φτάσει  μέχρι τον βραχίονα και τον ώμο. Υπαισθησίες ή παραισθήσεις μπορεί να υπάρχουν σ’ ολόκληρο το χέρι και η απώλεια της αισθήσεως οδηγεί στην καλούμενη “ατζαμοσύνη”, να πέφτουν δηλαδή τα αντικείμενα από το χέρι. Μυική αδυναμία εμφανίζεται σε παραμελημένες καταστάσεις και εκδηλώνεται με ατροφία των μυών του θέναρος και αδυναμία χρησιμοποιήσεως του αντίχειρα .

Η διάγνωση επιτυγχάνεται με τη σωστή κλινική εξέταση, και επιβεβαιώνεται  με τον εργαστηριακό έλεγχο (ηλεκτρομυογράφημα).Θα πρέπει να σημειωθεί  ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών, το ηλεκτρομυογράφημα δεν επιβεβαιώνει την κλινική εκτίμηση, η οποία θεωρείται και η πλέον σημαντική.

Σπανίως  απαιτούνται ειδικές εξετάσεις για τον καθορισμό της αιτιολογίας της νόσου.

Η  θεραπεία  είναι δυνατόν  να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Ελαφριές μορφές αντιμετωπίζονται με νυχτερινούς νάρθηκες και αποφυγή κινήσεως κάμψεως του καρπού. Η  ανάπαυση  οδηγεί στη μείωση του ερεθισμού της περιοχής. Ταυτόχρονα, η  χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ενισχύει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Στους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στην συντηρητική  αγωγή, καθώς και στους ασθενείς με έντονα σημεία πιέσεως, είναι απαραίτητη η χειρουργική διάνοιξη. Η εγχείρηση γίνεται με τοπική αναισθησία. Τα τελευταία χρόνια η ενδοσκοπική διάνοιξη εφαρμόζεται σε επιλεγμένους ασθενείς  Μετεγχειρητικά εφαρμόζεται επίδεση για (2) δύο εβδομάδες όπου και επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του χεριού. Η πλήρης δραστηριότητα του χεριού επανέρχεται σε χρονικό διάστημα ενός μηνός.  Βαριές χειρωνακτικές εργασίες και η ελεύθερη χρήση του χεριού επιτρέπεται μετά τον 3ο μήνα. Το συνολικό κόστος της χειρουργικής θεραπείας είναι χαμηλό (1000-1200 Ευρώ), και η αποκατάσταση του ασθενούς πλήρης.

 

ΕΠΙΚΟΝΔΥΛΙΤΙΣ

Η επικονδυλίτιδα, ή αγκώνας των τεννιστών όπως έχει καθιερωθεί η πάθηση διεθνώς είναι μια συνηθισμένη παθολογία στη περιοχή του αγκώνα. Εμφανίζεται με πόνο στην έξω πλευρά του αγκώνα και είναι συνηθισμένη σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα χέρια τους στην εργασία ή κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων. Η δραστηριότητα που κρίνεται υπεύθυνη για την νόσο είναι οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάμψεως και στροφής του αντιβραχίου σε πρηνισμό και υπτιασμό με τον καρπό σε έκταση. Η κίνηση αυτή  προκαλεί πόνο στην έξω πλευρά του αγκώνα και πάνω από την πορεία των μυών που εκτείνουν τον καρπό και τα δάκτυλα. Οικοδόμοι, βιομηχανικοί εργάτες αλλά και χειριστές Η|Υ εμφανίζουν συχνά τη νόσο.

Η θεραπεία της επικονδυλίτιδος είναι κατ’ αρχήν συντηρητική. Ο περιορισμός των δραστηριοτήτων και η χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων υποβοηθεί τη μείωση της φλεγμονής στην περιοχή. Πρόγραμμα φυσικής αποκατάστασης ακολουθείται με ασκήσεις διατάσεως των μυών του αντιβραχίου και ειδική φυσιοθεραπευτική αγωγή. Η χρήση ειδικού νάρθηκα που καθηλώνει  την έκφυση των εκτεινόντων του καρπού και των δακτύλων ανακουφίζει, επίσης, από τα συμπτώματα. Επί εμμονής των ενοχλημάτων, η τοπική έκχυση κορτιζόνης κρίνεται χρήσιμη.

Αποτυχία της συντηρητικής αγωγής είναι δυνατόν να υποχρεώσει τον ασθενή σε αλλαγή των δραστηριοτήτων, ή ακόμη και της εργασίας του. Σε αυτή την περίπτωση έχει θέση  η χειρουργική θεραπεία. Μετεγχειρητικά ακολουθείται ένα πρόγραμμα αποκαταστάσεως διάρκειας δύο μηνών. Μετά από ένα διάστημα περιορισμένης χρήσης του χεριού για 3 εβδομάδες, επιτρέπεται η πλήρης κινητοποίηση του αγκώνα και του αντιβραχίου, αφού ακολουθήσει πρόγραμμα διατάσεως και ενδυνάμωσης των μυών του αντιβραχίου.

 

 

ΣΥΝΔΡΟΜΟ  ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗΣ,  ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ – ΡΗΞΗ  ΣΤΡΟΦΕΩΝ  ΤΟΥ  ΩΜΟΥ

Ο πόνος στον ώμο, για πολλά χρόνια θεωρείτο από τους Χειρουργούς Ορθοπαιδικούς ως «περιαρθρίτιδα του ώμου».  Σχεδόν όλοι οι ασθενείς που επισκέπτονταν τον γιατρό με πόνο στον ώμο έφευγαν με τη διάγνωση «έχεις περιαρθρίτιδα του ώμου Η εξέλιξη της Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και η εξειδίκευσή της στις επιμέρους υποειδικότητες, οδήγησε στην πληρέστερη κατανόηση και εξήγηση των παθολογιών της περιοχής.  Έτσι σήμερα γνωρίζουμε ότι τα περισσότερα προβλήματα του ώμου, πηγάζουν από βλάβες, κυρίως στα μαλακά μόρια (μυϊκές ομάδες, σύνδεσμοι και τένοντες) και λιγότερο από οστική συμμετοχή.  Η συχνότερη αιτιολογία πόνου στον ώμο είναι η φλεγμονή (άσηπτη), του τένοντος του υπερακανθίου και του τένοντος της μακράς κεφαλής του δικεφάλου.  Ο χρόνιος ερεθισμός, αποτέλεσμα μικρών ρήξεων και εκφυλιστικής φθοράς, οδηγεί στη διόγκωση του υπακρωμιακού θυλάκου και του υμένα, με αποτέλεσμα το σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης του ώμου. Εμφανίζεται συχνότερα σε εργαζόμενους που χρησιμοποιούν τα χέρια τους σε επίπεδο υψηλότερο των ώμων τους

Η παθολογία είναι δυνατόν να συνυπάρχει με τραυματική ή εκφυλιστική ρήξη των στροφέων, και κυρίως του υπερακανθίου. Η ρήξη είναι δυνατόν να είναι μερική, μερικού η πλήρους πάχους, η πλήρης. Η μερική ρήξη θα οδηγήσει σε χρόνιο πόνο στον ώμο που θα ανθίσταται στη συντηρητική αγωγή, ενώ η πλήρης ρήξη θα έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία απαγωγής και έξω στροφής του ώμου. Είναι γεγονός ότι η ρήξη των στροφέων συχνά είναι αποτέλεσμα της χρόνιας προστριβής τους στον υπακρωμιακό χώρο. Έτσι, η σωστή θεραπεία του συνδρόμου πρόσκρουσης είναι απαραίτητη για να θεραπεύσει μεν, τον πόνο του ασθενούς, αλλά και να προλάβει την ακολουθούμενη  ρήξη των στροφέων του ώμου.

Στα αρχικά στάδια, έχουμε πόνο στη κίνηση του ώμου, κυρίως στην ανύψωση και στην έξω στροφή. Αργότερα, ο πόνος γίνεται μόνιμος, βασανιστικός, και περιορίζει σταδιακά τη κίνηση του ώμου. Η νυκτερινή επιδείνωση είναι σαφής, αφυπνίζοντας τον ασθενή.

Η θεραπεία των παθήσεων του ώμου εξαρτάται από την αιτιολογία και την χρονιότητα των ενοχλημάτων.  Η θεραπεία του συνδρόμου υπακρωμιακής προστριβής είναι σε συνάρτηση με το στάδιο της νόσου.  Πρώιμα στάδια εκφυλιστικού τύπου, είναι δυνατόν να θεραπευτούν συντηρητικά (φυσιοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, εγχύσεις κορτιζόνης).  Παραμελημένα στάδια με ρήξεις του συστήματος των στροφέων, απαιτούν χειρουργική θεραπεία (ακρωμιοπλαστική και αποκατάσταση των στροφέων).

Η χειρουργική του ώμου σήμερα τείνει να γίνει αρθροσκοπική όπως άλλωστε και όλων των άλλων μεγάλων αρθρώσεων του ανθρωπίνου σώματος, καθώς προσφέρει  ανώτερη διαγνωστική και  θεραπευτική ευαισθησία με ελάχιστη επιβάρυνση του ασθενούς, δεν απαιτεί συνήθως ενδονοσοκομειακή νοσηλεία και έχει μικρότερο χρόνο αποθεραπείας.

ΠΕΛΜΑΤΙΑΙΑ  ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΙΤΙΔΑ

Η πελματιαία απονεύρωση είναι μια σκληρή, ινώδης ταινία που εκτείνεται από την πτέρνα μέχρι τις κεφαλές των μεταταρσίων, υποστηρίζοντας την ποδική καμάρα, και βοηθώντας στη καθήλωση του δέρματος στους υποκείμενους ιστούς. Απορροφά, επίσης, συνεχώς τις πιέσεις που ασκούνται στο πόδι όταν βαδίζουμε ή τρέχουμε.

Πελματιαία απονευρωσίτιδα είναι ο ερεθισμός και ή φλεγμονώδης αντίδραση της πελματιαίας απονεύρωσης. Παρουσιάζεται με οξύ πόνο κάτω από την πτέρνα μετά τα πρώτα βήματα το πρωί ή παρατεταμένη καθιστική θέση. Η ύπαρξη οστικής προεξοχής στη κάτω επιφάνεια της πτέρνας, ονομάζεται «Άκανθα», αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα στην εμφάνιση της παθολογίας, χωρίς να αποτελεί την αιτία της. Εν τούτοις, έχει επικρατήσει να αποκαλείται «άκανθα πτέρνης». Η πελματιαία απονευρωσίτιδα έχει συνήθως ένα ιστορικό μεγάλης χρονικής διάρκειας, δεν ανταποκρίνεται στη συνήθη θεραπευτική αγωγή, και ο ασθενής περιφέρεται από γιατρό σε γιατρό, αναζητώντας λύση.

Η θεραπεία είναι κατ΄ αρχήν συντηρητική, και περιλαμβάνει, αντιφλεγμονώδη θεραπεία  και παγοθεραπεία. Με αυτόν τον τρόπο επωφελείσθε ταυτόχρονα των πλεονεκτημάτων της παγοθεραπείας, των ασκήσεων διάτασης και του μασάζ.

Τα ενθέματα υποδημάτων πτέρνης εισάγονται στα υποδήματα για να υποστηρίξουν και να ανακουφίσουν την πτέρνα, ενώ είναι πιθανόν να απαιτηθούν νυκτερινοί νάρθηκες. Η έκχυση κορτιζόνης επίσης είναι δυνατόν να ανακουφίσει ή να θεραπεύσει τον πόνο.

Τέλος, ειδικές ασκήσεις διάτασης αποτελούν σημαντικό τμήμα της θεραπείας της πελματιαίας απονευρωσίτιδας και πρέπει να γίνονται καθημερινά μέχρι να είστε χωρίς συμπτώματα τουλάχιστον για 3 μήνες.

Όταν η συντηρητική αγωγή εφαρμόζεται συστηματικά για χρονικό διάστημα πλέον των έξι (6) μηνών και δεν αποδίδει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, συνιστάται η χειρουργική θεραπεία. Κατ΄ αυτήν εκτελείται διάνοιξη-διατομή της πελματιαίας απονεύρωσης, και τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά.

Άλλες  παθήσεις  με  υψηλό  βαθμό  εμφάνισης σε χειρώνακτες και σε συγκεκριμένες ομάδες εργαζομένων  είναι η στενωτική τενοντοελυτρίτιδα του α΄ ραχιαίου  διαμερίσματος (σύνδρομο  D. Quervain) και  άλλες  τενοντίτιδες, η ωλένια νευρίτιδα του αγκώνα, η αρθρίτιδα της βασικής άρθρωσης του αντίχειρα, η πτώση των μεταταρσίων, η φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων  και  άλλα.

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ,  ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΧΕΡΙΟΥ - ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email