Παναγιώτης Γιαννακόπουλος

Πολυδακτυλία στο Πόδι

Πολυδακτυλία στο Πόδι

ΠΟΛΥΔΑΚΤΥΛΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ

(POLYDACTYLY OF THE FOOT)

Η πολυδακτυλία γενικά, είναι μια σχετικά συνήθης γενετική ανωμαλία. Εμφανίζεται συχνότερα στα Άνω Άκρα, αλλά και στο πόδι δεν είναι σπάνια. Τουναντίον, αφορά το 45% των συγγενών ανωμαλιών του ποδιού και εμφανίζεται μια φορά ανά 500 γεννήσεις. Αντίθετα με το χέρι, που η παραμόρφωση είναι εμφανής και η θεραπεία σχετικά άμεση, τα παιδιά με πολυδακτυλία ποδιού προσέρχονται για θεραπεία σε μεγαλύτερες ηλικίες κυρίως λόγω της δυσκολίας χρήσης υποδημάτων, αλλά και για κοσμητικούς λόγους, καθώς σπάνια δημιουργούν λειτουργικό πρόβλημα κατά τη βάδιση. Η δυσκολία βάδισης με υποδήματα, λόγω του πόνου που εκλύεται από τη πίεση του πλεονάζοντος δακτύλου, είναι η κύρια αιτία αναζήτησης αντιμετώπισης από τη πλειοψηφία των γονέων, καθώς η μη λειτουργική ανεπάρκεια στη βάδιση και η μη άμεση έκθεση της παραμόρφωσης στη κοινή θέα, τους αποθαρρύνει από την αναζήτηση διόρθωσης της παραμόρφωσης.

Είναι δυνατόν να εμφανίζεται στο ένα πόδι, στα δύο, να συνδυάζεται με πολυδακτυλία στα χέρια, ή να αποτελεί τμήμα ενός ευρύτερου γενετικού συνδρόμου. Το κληρονομικό ιστορικό καθορίζει σε ένα βαθμό την εμφάνιση της παραμόρφωσης.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η κλινική διάγνωση είναι εμφανής, όπως και σχεδόν όλες οι συγγενείς διαμαρτίες στα χέρια και στα πόδια. Είναι χαρακτηριστική η παρουσία του υπεράριθμου δακτύλου που είναι δυνατόν να είναι πλήρως διαμορφωμένο, ή να εμφανίζεται ως διπλασιασμός τμήματος του δακτύλου, κυρίως της ονυχοφόρου φάλαγγας. Το μικρό δάκτυλο εμπλέκεται πιο συχνά, με δεύτερο σε συχνότητα το μεγάλο. Είναι όμως δυνατόν να εμφανίζεται και στα υπόλοιπα δάκτυλα, ή μετατάρσια. Η παρουσία βραχέος μεταταρσίου είναι συνήθης. Η περιγραφή της παραμόρφωσης καθορίζεται από τη σταδιοποίηση των Blauth και Olason όπου αναφέρονται με ακρίβεια όλες οι ανατομικές παραλλαγές.

Ο απλός ακτινολογικός έλεγχος είναι πάντα απαραίτητος, καθώς θα αναδείξει τις οστικές διαφοροποιήσεις και που θα καθορίσει τη θεραπευτική χειρουργική προσέγγιση.  Περαιτέρω έλεγχος με αξονική τομογραφία, ή άλλες εξετάσεις σπάνια είναι χρήσιμος.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία, όπως και όλων σχεδόν των συγγενών διαμαρτιών στα άκρα είναι χειρουργική και αποσκοπεί στην αφαίρεση του πλεονάζοντος δακτύλου. Η προτιμότερη ηλικία είναι 9-12 μήνες, αν αυτό είναι εφικτό. Μικρές δερματικού τύπου παραμορφώσεις μπορούν να αφαιρούνται και νωρίτερα.  Στις περιπτώσεις με διπλασιασμό του μικρού δακτύλου, κατά κανόνα αφαιρείται το έξω  (πλάγιο) δάκτυλο, ενώ όταν έχουμε διπλασιασμό του μεγάλου δακτύλου, αφαιρείται το έσω δάκτυλο. Ειδικές χειρουργικές εφαρμόζονται για τη διαμόρφωση ενός ανώδυνου και κοσμητικά άρτιου ποδιού. Η αποκατάσταση γίνεται σε ένα χρόνο, το αποτέλεσμα συνήθως είναι πολύ καλό  και σπάνια απαιτούνται συμπληρωματικές επεμβάσεις.

Μόνο κεντρικού τύπου πολυδακτυλίες στα πόδια, μπορούν να παραμείνουν χωρίς αντιμετώπιση, υπό τη προυπόθεση ότι δεν δημιουργούν πρόβλημα με τα υποδήματα, γεγονός όμως που είναι μη σύνηθες.

 

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest