Παναγιώτης Γιαννακόπουλος

Σύνδρομο Κακοποιημένου Παιδιού

Αυχενικό Σύνδρομο

Το  Σύνδρομο  του  Κακοποιημένου  Παιδιού, είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση που χρήζει περαιτέρω  αναλύσεως,  καθώς εμπλέκονται κοινωνικά και οικογενειακά προβλήματα. Πρόκειται για παιδιά που έρχονται στο  ιατρείο ή στο  νοσοκομείο με σημάδια τραυματισμού που έχουν προκληθεί από τα άτομα που φροντίζουν για  το μεγάλωμά τους, είτε  είναι οι φυσικοί γονείς είτε όχι, αλλά και από άλλα άτομα του συγγενικού περιβάλλοντος, όπως είναι τα αδέλφια. Σύμφωνα με μελέτες ο αριθμός εμφανίσεως κακοποιημένων παιδιών είναι δυνατόν να ξεπεράσει τα διακόσια (200), ανά εκατομμύριο πληθυσμού. Η ηλικία των παιδιών είναι μικρή. Το 65% είναι κάτω από 3 ετών, ενώ το 30% είναι κάτω των 6 μηνών. Σ΄ένα μικρό σχετικά ποσοστό της τάξεως  του  2% – 3%,  οι κακώσεις είναι δυνατόν να είναι τόσο σοβαρές που να οδηγήσουν ακόμα και στον θάνατο του παιδιού.

Η διαγνωστική προσέγγιση του κακοποιημένου παιδιού είναι δύσκολη.  Κατ΄ αρχήν λόγω του μικρού της ηλικίας του δεν  είναι πάντα εφικτή η άμεση επικοινωνία. Η πρώτη εικόνα του παιδιού δείχνει ότι είναι απεριποίητο, κακοντυμένο και συχνά υποσιτισμένο. Το είδος των κακώσεων ποικίλει. Συχνά έχουμε κακώσεις κεφαλής αλλά και του κορμού ή και των άκρων. Το ιστορικό του τραυματισμού συνήθως είναι ασαφές , υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ των συνοδών για τις συνθήκες που έγινε, ενώ είναι σαφής η αδιαφορία και η έλλειψη ενδιαφέροντος και στοργής για το παιδί από τους συνοδούς, που συνήθως είναι οι γονείς. Πολλά από τα τραύματα είναι παραμελημένα, δείχνουν δηλαδή να έχουν συμβεί πολλές μέρες πριν. Η λήψη προσεκτικού ιστορικού θα αναδείξει και άλλους τραυματισμούς στο παρελθόν. Κατά την κλινική εξέταση του κακοποιημένου παιδιού διαπιστώνονται εκτεταμένες εκχυμώσεις και εκδορές σε όλο το σώμα του παιδιού. Η παρουσία καταγμάτων, ιδιαίτερα των μακρών οστών (μηρός, κνήμη, αντιβράχιο, κ.λ.π.) είναι αρκετά συχνή. Στον ακτινολογικό έλεγχο είναι πιθανή η εμφάνιση περισσότερων του ενός καταγμάτων σε διαφορετικό βαθμό πώρωσης που σημαίνει ότι έγιναν σε διαφορετικό χρόνο. Χαρακτηριστικό στοιχείο επίσης είναι η συνήθης διαφωνία των γονέων  μεταξύ τους για την προτεινόμενη  θεραπεία, ειδικά εάν προταθεί εισαγωγή στο νοσοκομείο για περαιτέρω νοσηλεία.

Η αντιμετώπιση των περιστατικών αυτών με Σύνδρομο  Κακοποιημένου  Παιδιού είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Η θεραπεία πρέπει οπωσδήποτε να γίνει μέσα στο νοσοκομείο για να προβλεφθεί νέος τραυματισμός.  Είναι δηλαδή μια έμμεση  απομάκρυνση του παιδιού από τον επικίνδυνο για αυτό χώρο.  Εκτός από την αντιμετώπιση των τραυμάτων, που θα γίνει σύμφωνα με τις αρχές της θεραπείας του παιδικού τραύματος, η μεγαλύτερη δυσκολία είναι ο χειρισμός των γονέων. Για αυτό απαιτείται ομάδα ειδικών, όπως  είναι κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι  κ.λ.π., που θα προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν την φυσιολογική συμπεριφορά των γονέων. Ψυχολογική υποστήριξη θα απαιτηθεί και στο παιδί για την επούλωση των ψυχικών τραυμάτων του. Σε περίπτωση άρνησης  των γονέων να συνεργαστούν η απομάκρυνση του κακοποιημένου παιδιού από το ακατάλληλο περιβάλλον κρίνεται  επιβεβλημένη, σε συνεννόηση με τους αρμόδιους φορείς.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest