Ρήξη Αχίλλειου Τένοντα

ΡΗΞΗ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ ΤΕΝΟΝΤΑ

(ACHILLES TENDON RUPTURE)

 

Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα στο πόδι είναι μια σχετικά συχνή παθολογία (18 ασθενείς ανά 100000 κατοίκους, ανά έτος) που μπορεί να διαφύγει της διάγνωσης σε ποσοστό έως και 23% και να χαρακτηριστεί ως απλό διάστρεμμα. Εμφανίζεται συχνότερα στους άνδρες, ηλικίας 30-40 ετών και οι προδιαθεσικοί παράγοντες είναι η έντονη αθλητική δραστηριότητα τα Σαββατοκύριακα,  οι εκχύσεις κορτικοειδών και η λήψη κάποιων αντιβιοτικών φαρμάκων (κινολόλες). Ανατομικά, η ρήξη του Αχίλλειου τένοντα συνήθως  συμβαίνει 4-6 cm κεντρικότερα από τη κατάφυσή του στη πτέρνα, καθώς το σημείο αυτό έχει τη φτωχότερη αιμάτωση, αλλά δεν αποκλείεται ρήξη και σε διαφορετικά σημεία.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Οι ασθενείς συνήθως αναφέρουν ένα θόρυβο – κρότο στη διάρκεια της άθλησης, με επακόλουθο τη δυσκολία στη βάδιση και πόνο στη περιοχή της πτέρνας. Κατά τη κλινική εξέταση διαπιστώνεται σαφώς το έλλειμμα στη ψηλάφηση του τένοντα, όπου υπάρχει κενό στη πορεία του και επίσης ο ασθενής εμφανίζει αυξημένη ραχιαία έκταση του ποδιού σε σχέση με το υγιές. Εκχύμωση στη περιοχή συνήθως δεν είναι ορατή, παρά μόνο στις ρήξεις του αΧίλλειου ψηλά στο μυο-τενοντόδες τμήμα, όπου έχομε μεγάλο αιμάτωμα και πόνο στη γαστροκνημία.

0 απλός ακτινολογικός έλεγχος είναι αρνητικός και πρέπει να γίνεται μόνο για τον αποκλεισμό άλλης παθολογίας. Το υπερηχογράφημα βοηθά στη διάγνωση ειδικά στις περιπτώσεις που πιθανολογείται μερική ή πλήρης ρήξη, αλλά η μαγνητική τομογραφία είναι η περισσότερο ευαίσθητη εξέταση που θα καθορίσει με ακρίβεια τη βλάβη και το βαθμό συρρίκνωσης του γαστροκνημίου μυός.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία των ρήξεων του Αχίλλειου τένοντα είναι καταρχήν χειρουργική. Η συντηρητική θεραπεία εφαρμόζεται μόνο σε ασθενείς που δεν επιθυμούν την Χειρουργική αποκατάσταση και στις περιπτωσεις που ο χειρουργός κρίνει ότι δεν επιθυμεί να παρέμβει Χειρουργικά. Κατά τη συντηρητική θεραπεία το μέλος ακινητοποιείται σε θέση αναπαύσεως για χρονικό διάστημα 6-8 εβδομάδες. Οι κύριοι λόγοι που δεν συνιστάται η συντηρητική αντιμετώπιση του Αχίλλειου τένοντα είναι η αδυναμία που έχει υψηλό ποσοστό να αφήσει στο πόδι και το μεγάλο ποσοστό των επαναρήξεων που αναφέρονται στις περισσότερες μελέτες.

Η θεραπεία εκλογής είναι η ανοικτή τελικο-τελική συρραφή του τένοντα που έχει υποστεί τη ρήξη. Η αποκατάσταση είναι συνήθως πλήρης τόσο στη κίνηση, όσο και στη δύναμη του ποδιού. Η αναφερόμενη επιπλοκή στην επούλωση του δέρματος, πρακτικά ελαχιστοποιείται με τη χρήση ατραυματικών τεχνικών και τον κατάλληλο σχεδιασμό της χειρουργικής τομής.

Εναλλακτικά, προτείνεται η διαδερμική συρραφή της ρήξης του Αχίλλειου τένοντα, με το πλεονέκτημα της έλλειψης της χειρουργικής τομής και των πιθανόν επιπλοκών της, αλλά ο κίνδυνος επαναρήξης είναι υψηλότερος και η πιθανότητα τραυματισμού των πλησίον ευρισκομένων νεύρων (γαστροκνήμιο νεύρο) υπαρκτός.

Στις παραμελημένες περιπτώσεις ρήξεων του Αχίλλειου τένοντα είναι πιο απαιτητικές στην θεραπεία και απαιτούνται ειδικές τεχνικές, όπως είναι η επιμήκυνση του εναπομείναντος τένοντα και η ενίσχυση της συρραφής με παρακείμενους μύες.

Σε κάθε περίπτωση συνιστάται η χορήγηση αντιπηκτικών φαρμάκων, λόγω της παρατεταμένης ακινητοποίησης, για την μείωση της πιθανότητας εμφάνισης θρόμβωσης στο πόδι.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest