Νέκρωση Αστραγάλου

ΝΕΚΡΩΣΗ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥ

(AVASCULAR NECROSIS  OF THE TALUS)

Η άσηπτη νέκρωση του αστραγάλου δεν είναι συχνή, αλλά όχι και σπάνια. Ακολουθεί τις πιο πολλές φορές ένα επίσημο τραυματισμό στη περιοχή, αλλά μπορεί να είναι αποτέλεσμα επανειλημμένων μικροτραυματισμών, ή ακόμα και χωρίς εμφανή αιτία. Η συχνότητα εμφάνισης είναι δυνατόν να φθάσει στο 70% των καταγμάτων και των διαστρεμμάτων της ποδοκνημικής αρθρώσεως, ενώ σε ποσοστό 10% είναι πιθανόν να είναι αμφοτερόπλευρο. Τις περισσότερες φορές εντοπίζεται στην έσω πλευρά του αστραγάλου και χωρίς ιστορικό επίσημου τραυματισμού και σαφώς λιγότερο συχνά στην έξω πλευρά, όπου κατά κανόνα αναφέρεται τραυματισμός. Για τον ακριβέστερο καθορισμό της παθολογίας και το σχεδιασμό της κατάλληλης θεραπείας ακολουθείται καταρχήν η εξής ταξινόμηση (σύμφωνα με τους Berndt και Harty, στηριζόμενοι στην ακτινολογική απεικόνιση).
Στάδιο Ι: Μικρή εντοπισμένη υποχόνδρια βλάβη
Στάδιο ΙΙ: Μικρό μη πλήρες κάταγμα, απαρεκτόπιστο
Στάδιο ΙΙΙ: Πλήρες κάταγμα, αλλά χωρίς παρεκτόπιση
Στάδιο ΙV: Πλήρες κάταγμα παρεκτοπισμένο
Σήμερα υπάρχουν πιο λεπτομερείς ταξινομήσεις στηριζόμενες στα ευρήματα της αξονικής (Ferlel & Sgaglione) ή της μαγνητικής τομογραφίας (Hepple).

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Το κύριο σύμπτωμα της νέκρωσης του αστραγάλου είναι ο διάχυτος πόνος στη περιοχή της ποδοκνημικής αρθρώσεως που επιδεινώνεται με τη βάδιση και τις αθλητικές δραστηριότητες, Κάποιες φορές περιγράφονται συμπτώματα «μπλοκαρίσματος» στην άρθρωση. Η ψηλάφηση, συνήθως, δεν αναπαράγει τον πόνο. Η κίνηση συχνά είναι περιορισμένη και οφείλεται κατά κύριο λόγο στο πόνο και όχι σε ανατομικό πρόβλημα της άρθρωσης.
Ο απλός ακτινολογικός έλεγχος είναι συνήθως αρνητικός για την ανάδειξη της νέκρωσης του αστραγάλου. Το σπινθηρογράφημα των οστών και η αξονική τομογραφία υποβοηθούν στη διάγνωση, αλλά η μαγνητική τομογραφία είναι η εξέταση επιλογής που θα αναδείξει τη βλάβη με ποσοστό ευαισθησίας που προσεγγίσει το 92%, ειδικά στη ειδικά στην αξιολόγηση της σταθερότητας του κατάγματος.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Η θεραπεία της νέκρωσης του αστραγάλου είναι σε συνάρτηση με το στάδιο της νόσου. Στις περιπτώσεις με οξύ τραυματισμό και όταν έχουμε ατελές κάταγμα μη παρεκτοπισμένο, επιλέγεται η συντηρητική θεραπεία μα ακινητοποίηση και αποφόρτιση της ποδοκνημικής αρθρώσεως.
Χειρουργική θεραπεία συστήνεται σε όλα τα άλλα στάδια της παθολογίας και τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνται αρθροσκοπικές τεχνικές. Σε μικρής έκτασης νέκρωση (<1 cm) με αποκόλληση του νεκρωμένου οστικού τμήματος, προτιμάται η αφαίρεση αυτού, η νεαροποίηση και η διέγερση του σπογγώδους οστού με . Σε μεγαλύτερης έκτασης εντόπιση της βλάβης (> 1cm) και με ακέραιο αρθρικό χόνδρο επιβεβαιωμένο αρθροσκοπικά, οι τρυπανισμοί της περιοχής είναι η θεραπεία που προτείνεται από όλους σχεδόν τους Χειρουργούς. Σε μεγάλα ελλείμματα και με καθίζηση της αρθρικής επιφάνειας, η τοποθέτηση οστεο0χόνδρινου μοσχεύματος είναι δυνατόν να κριθεί απαραίτητη (αρθροσκοπικά ή ανοικτά). Μετεγχειρητικά, ακολουθείται πρόγραμμα αποφόρτισης της άρθρωσης για διάστημα 6-12 εβδομάδων. Τα αποτελέσματα κρίνονται ικανοποιητικά σε ποσοστό από 60-90 % σύμφωνα με τις διεθνείς μελέτες. Καμιά μέθοδος δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει την ομαλή επαναγγείωση και επούλωση της βλάβης και την αποφυγή της αρθρίτιδας και η πιθανότητα απαίτησης σωστικής επέμβασης, όπως είναι η αρθρόδεση της ποδοκνημικής, ή η αντικατάσταση της άρθρωσης με ολική αρθροπλαστική δεν δύναται να αποκλεισθεί.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ν ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest