Παναγιώτης Ν. Γιαννακόπουλος, Ορθοπαιδικός, Χειρουργός Άνω Άκρου

Facebook Twitter YouTube

  • Σεμινάριο Εφαρμοσμένης Χειρουργικής του Άνω Άκρου
    Σεμινάριο Εφαρμοσμένης Χειρουργικής του Άνω Άκρου
  • ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
    ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
  • ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
    ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
  • ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΧΕΡΙΟΥ -  ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ
    ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΧΕΡΙΟΥ - ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ
  • ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
    ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΝΩ ΑΚΡΩΝ

Κεντρική κατηγορία Άνω Άκρα

Ο  αντίχειρας  έχει  μεγάλο  βαθμό  ελευθερίας  στη  κίνηση  του,  που  είναι  βασικό  χαρακτηριστικό  της   δυνατότητος   σύλληψης  του  χεριού  και  της  εξέλιξης  του  ανθρώπου.  Αυτό  το  μεγάλο  εύρος  κίνησης,  οφείλεται  στην  ιδιαίτερη  κατασκευή  της  αρθρώσεως  που  ενώνει  τον    αντίχειρα  με  το  υπόλοιπο  χέρι,  και  που  λέγεται Βασική  Άρθρωση   του  Αντίχειρα.

Η  σταθερότητα  μιας  άρθρωσης  ελέγχεται  από  τους  συνδέσμους  και  τον  αρθρικό  θύλακο.   Σε  ορισμένα  άτομα  υπάρχει  μια  συγγενής  χαλαρότητα  στις  αρθρώσεις.  Έχει  σαφώς  κληρονομική  προδιάθεση,  και  αποτελεί  προδιαθεσικό  παράγοντα  εμφάνισης  αρθρίτιδας   στη  βάση  του  αντίχειρα,  καθώς  η  αυξημένη  κίνηση  προκαλεί  πρόωρη  φθορά.  Σε  μελέτες  των  περιστατικών  αυτών  ευρέθη  ότι  σε  ένα  μεγάλο  ποσοστό  υπάρχει  ένα  υπεράριθμο  τμήμα  του  μακρού  απαγωγού,  που  ασκεί  συνεχή  πίεση  παλαμιαίας  παρεκτόπισης   στο  1ο  μετακάρπιο. 

Παράλληλα  έχει  αποδειχθεί,  ότι  οι  ασθενείς  που  έχουν  εγκατεστημένη  αρθρίτιδα  της  βασικής  άρθρωσης  του  αντίχειρα,  έχουν  αυτόν  τον  υπεράριθμο  τένοντα  σε  ποσοστό  που  φθάνει  το  96%.  Άλλες  φορές  υπάρχει  μια  κατασκευαστική  ιδιαιτερότητα  του  μείζονος  πολυγώνου  που  παρουσιάζει  αυξημένη  γωνία  της  αρθρικής  επιφάνειας,  και  που  οδηγεί  σε  τάση  ολίσθησης  του  1ου  μετακαρπίου,  και  υπερξάρθρημα.

Η  παθολογία  αυτή  ονομάζεται  αστάθεια  της  βασικής  αρθρώσεως  του  αντίχειρα.  Σπανιότερα  είναι  δυνατόν  να  είναι  αποτέλεσμα  τραυματισμού  στη  περιοχή. Στα  αρχικά  στάδια  η  υπέρμετρη  κίνηση  οδηγεί  σε  ερεθισμό  της  άρθρωσης,  δηλαδή  σε  υμενίτιδα,  που  παρουσιάζει  εξάρσεις  και  υφέσεις.  Σταδιακά  εγκαθίσταται  πρώιμη  οστεοαρθρίτιδα,  ασυμβίβαστη  με  την  ηλικία,  και  στη  συνέχεια  εξελίσσεται   σε  πλήρη  καταστροφή  της  άρθρωσης.

Η  συνήθης  ηλικία  εμφάνισης  των  συμπτωμάτων  είναι  η  3η  δεκαετία  της  ζωής,  που  ουσιαστικά  ξεκινά  η  παραγωγική  δραστηριότητα  του  ανθρώπου.  Οι  γυναίκες  παρουσιάζουν  μεγαλύτερη  συχνότητα  από  τους  άνδρες,  το  επικρατούν  χέρι  προσβάλλεται  συχνότερα,  αν  και  σε  μεγάλο  ποσοστό  η  παθολογία  εμφανίζεται  και  στα  δύο  χέρια.

Η  έγκαιρη  διάγνωση  και  η  αντιμετώπιση  της  αστάθειας  αυτής,  είναι  σε  θέση,  εκτός  από  την  ανακούφιση  από  το  πόνο  που  προσφέρει,  να  αναστείλει  την  εμφάνιση  της  αρθρίτιδας  στη  βασική  άρθρωση  του  αντίχειρα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ  ΚΑΙ  ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Το  κύριο  σύμπτωμα  είναι  ο  πόνος,  που  επιδεινώνεται  με  τη  δραστηριότητα,  ιδιαίτερα  στη  πλάγια  σύλληψη  του  αντίχειρα.  Συχνά  υπάρχει  διόγκωση  της  βάσης  του  αντίχειρα  λόγω  της  υμενίτιδας. 

Ο  απλός  ακτινολογικός  έλεγχος  είναι  αρνητικός.  Αυτό  συνήθως  οδηγεί  σε  λανθασμένη  διάγνωση  και  θεραπεία  επί  μακρόν.  Έτσι,  η  καθυστέρηση  της  αντιμετώπισης   θα  οδηγήσει  στην  εμφάνιση  της  πρώιμης  αρθρίτιδας.

Η  αστάθεια  της  βασικής  άρθρωσης  του  αντίχειρα  είναι  δυνατόν  να  αναδειχθεί,  μόνο  σε  δυναμικές  ακτινογραφίες,  όπου  ο  αντίχειρας  εξετάζεται  σε  θέση,  υπό  αντίσταση,  απαγωγής.     Το  υπερξάρθρημα   της  βάσης  του  1ου  μετακαρπίου,  σε  σχέση  με  το  μείζον  πολύγωνο  είναι  η  χαρακτηριστική   εικόνα.

Ο  έλεγχος  με  αξονική  τομογραφία  θα  αναδείξει  τις  υπάρχουσες  εκφυλιστικές  αλλοιώσεις.

Ο  ασθενής  πρέπει  να  εξετάζεται  προσεκτικά  και  για  την  παρουσία  και  άλλης  παθολογίας  στη  περιοχή,  όπως  είναι  η  στενωτική  ελυτρίτιδα  του  1ου  ραχιαίου  διαμερίσματος  (σύνδρομο  De  Quervain),  που  συχνά  συνυπάρχει.    

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η  αντιμετώπιση  του  πόνου  στην  αστάθεια  της  βασικής  αρθρώσεως  του  αντίχειρα  μπορεί  να  γίνει  με  ήπια  μέσα.  Όπως  είναι  η  εφαρμογή  ναρθήκων,  η  λήψη  αντιφλεγμονωδών  φαρμάκων,  και  η  τοπική  έκχυση  κορτιζόνης.  Αυτό  όμως   δεν  λύνει  το  πρόβλημα  της  αστάθειας  και  δεν  καθυστερεί  την  εξέλιξη  της  αρθρίτιδας.  

Η  ουσιαστική  και  μόνιμη  θεραπεία  είναι  η  χειρουργική,  που  έχει  σαν  στόχο  την  σταθεροποίηση  του  αντίχειρα.  Σε  ήπιες  μορφές,  η  απλή  διατομή  του  επικουρικού  τμήματος  του  μακρού  απαγωγού,  όταν  αυτός  υπάρχει,  βελτιώνει  σε  σημαντικό  βαθμό  την  αστάθεια,  υποχωρεί  το  πόνο  και  απομακρύνει  τη  πιθανότητα  της  αρθρίτιδας.  Είναι  μια   μικρή  επέμβαση,  που  γίνεται  με  τοπική  αναισθησία  και  δεν  απαιτεί  νοσηλεία.  Θα πρέπει  όμως  να  καθίσταται  σαφές  ότι  είναι  δυνατόν  να  μην  αρκεί,  και  να  απαιτείται  περαιτέρω  σταθεροποίηση  του  αντίχειρα.

Η  σταθεροποίηση  του  αντίχειρα  γίνεται  με  τη  χρήση  τμήματος  τενόντων  στη  περιοχή.  Ο  περισσότερο  συχνά  χρησιμοποιούμενος  είναι  ο  μισός  τένοντας  του  μακρού  απαγωγού,  ενώ  μπορεί  και  να  είναι  τμήμα  του  κερκιδικού  καμπτήρα  του  καρπού.   Πρόκειται  ουσιαστικά  για  μια  συνδεσμοπλαστική  που  έχει  σαν  στόχο  τη  συγκράτηση  της  βάσης  του  1ου  μετακαρπίου  στην  ανατομική  του  θέση,  που  είναι  το  μείζον  πολύγωνο.  Μετεγχειρητικά  εφαρμόζεται  ακινητοποίηση  του  αντίχειρα  για  έξι  εβδομάδες,  ενώ  η  ελεύθερη  χρήση  του  χεριού  επιτρέπεται   μετά  παρέλευση  χρονικού  διαστήματος  τριών  μηνών.

Στις  περιπτώσεις  που  έχουμε  συγγενή  παραμόρφωση  του  μείζονος  πολυγώνου  με  αυξημένη  γωνία  αυτού,  συνιστάται  η  διορθωτική  οστεοτομία  αυτού,  που  θα  οδηγήσει  στην  ανατομική  αποκατάσταση  και  στη  βελτίωση  της  σταθερότητας  στη  περιοχή. 

Το σημείο του χεριού που πονά σε αστάθεια - αρθρίτιδα της βασικής αρθρώσεως του αντίχειρα

BetFair F.BetRoll UK Bookies
Top United Kingdom Bookmakers http://betroll.co.uk/