Παναγιώτης Ν. Γιαννακόπουλος, Ορθοπαιδικός, Χειρουργός Άνω Άκρου

Facebook Twitter YouTube

  • Σεμινάριο Εφαρμοσμένης Χειρουργικής του Άνω Άκρου
    Σεμινάριο Εφαρμοσμένης Χειρουργικής του Άνω Άκρου
  • ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
    ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
  • ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
    ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
  • ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΧΕΡΙΟΥ -  ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ
    ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΧΕΡΙΟΥ - ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ
  • ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
    ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΝΩ ΑΚΡΩΝ

Κεντρική κατηγορία Άνω Άκρα

Ο  καρπός  του  ανθρώπου  περιλαμβάνει  8  οστάρια,  τα  οποία  είναι  τοποθετημένα  σε  δύο  στίχους.  Το  σκαφοειδές  είναι  ένα  από  αυτά τα  8  οστάρια  και  ευρίσκεται  στον  1ο  στίχο  και  στην  κερκιδική  πλευρά,  δηλαδή  προς  την  πλευρά  που  είναι  ο  αντίχειρας. Στον  ίδιο  στίχο  είναι  και  τα  μηνοειδές,  πυραμοειδές  και  πισοειδές.  Στον  2ο  στίχο  είναι  τα  μείζον  και  έλασσον  πολύγωνο,  το  κεφαλωτό  και  το  αγκιστρωτό.  Σε  επαφή  με  το  σκαφοειδές  είναι  τα  μηνοειδές,  κεφαλωτό,  μείζον  και  έλασσον  πολύγωνο  και  φυσικά  η  κερκίδα.   Όπως  όλα  τα  οστά  είναι  δυνατόν  να  υποστεί  κάταγμα  μετά  από  πτώση.  Ο  συνήθης  μηχανισμός  κάκωσης  είναι  πτώση  με  τον  καρπό  μας  σε  έκταση.  Η  συχνότητα  του  κατάγματος  του  σκαφοειδούς  είναι  μεγάλη,  περίπου  το  70%  των  καταγμάτων  των  οσταρίων  του  καρπού  και  2%  όλων  των  καταγμάτων  του  ανθρωπίνου  σώματος. 

Η  ιδιαιτερότητα  των  καταγμάτων  του  σκαφοειδούς  είναι  ότι  παρουσιάζουν  υψηλό  ποσοστό  μη  πωρώσεως,  ότι  δηλαδή  δεν  κολλάνε.  Η  παθολογία  αυτή  ονομάζεται  ψευδάρθρωση,  και  υπονοεί  την   δημιουργία  μιας  ψεύτικης  άρθρωσης  στην  περιοχή  του  κατάγματος.  Οι  λόγοι της  μη  πώρωσης  του  κατάγματος  του  σκαφοειδούς  είναι  πολλοί.  Συνήθως  η  ψευδάρθρωση  του  σκαφοειδούς  συμβαίνει  επειδή  δεν  διαγνώστηκε  το  κάταγμα  και  φυσικά  δεν  θεραπεύτηκε.  Περίπου  το  60%  των  ψευδαρθρώσεων  δεν  έχουν  υποβληθεί  σε  καμία  θεραπεία.  Ακόμη  όμως  από  τα  κατάγματα  που  διαγνωστήκανε  και  υποβλήθηκαν  στη  κατάλληλη  αντιμετώπιση,  5%  έως  10%  αδυνατούν  να  πωρωθούν.  Αυτό  οφείλεται  στον  τύπο  του  κατάγματος  που  πιθανόν  να  παρουσιάζει  συντριβή  και  παρεκτόπιση,  στον  ανεπαρκή  τρόπο  ακινητοποίησης,  στη  διαταραχή  της  αιματώσεως  των  οστικών  τεμαχίων  στη  διάρκεια  του  τραυματισμού  και  στη  βαρύτητα  των  συνοδών  κακώσεων.

Ποιές  όμως  είναι  οι  συνέπειες,  εάν  ένα  κάταγμα  του  σκαφοειδούς  δεν  πωρωθεί;  Τα  πρώτα  10  χρόνια είναι  δυνατόν  να   έχουμε  σποραδικά  ή  καθόλου  ενοχλήματα,  και  οι  αλλαγές  γίνονται  μόνο  στο  σκαφοειδές.    Μεταξύ  των  10  και  των  20  ετών  εμφανίζεται  σημαντική  φθορά  μεταξύ  του  σκαφοειδούς  και  της  κερκίδας,   με  σαφή  λειτουργική  επιβάρυνση.  Μετά  τα  20  χρόνια  εγκαθίσταται  παναρθρίτιδα  του  καρπού,  δηλαδή  πλήρης  καταστροφή  του,  με  σημαντική  λειτουργική  ανεπάρκεια.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ  ΚΑΙ  ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Το  κάταγμα  του  σκαφοειδούς  είναι   ύπουλο.  Είναι  δυνατόν  να  εκδηλώνεται  με  μικρό,  κυρίως  στη  βάση  του  αντίχειρα,  ή  καθόλου  πόνο.

Η  καλύτερη  θεραπεία  γίνεται  όταν  υπάρχει  πρώιμη  διάγνωση.  Κάθε  καρπός  που  χτυπά  και  πονάει  πρέπει  να  υποβάλλεται  σε  ακτινολογικό  έλεγχο.  Και  καθώς  ένα  μικρό  κάταγμα  είναι  δυνατόν  να  μην  απεικονίζεται  την  ημέρα  του  τραυματισμού,  είναι  απαραίτητος  συμπληρωματικός  έλεγχος  μετά  μια  εβδομάδα,  όπου  η  διαδικασία  επούλωσης  και  η  τοπική  αφαλάτωση  το  καθιστά  ορατό.  Κατάγματα  που  διαγνωστήκανε  μέχρι  και  4  εβδομάδες  από  τον  τραυματισμό  έχουν  το  ίδιο  ποσοστό  πώρωσης  με  τα  φρέσκα  κατάγματα.  Στην  αντίθετη  περίπτωση  το  ποσοστό  της  μη  πώρωσης  είναι  ιδιαίτερα  υψηλό.

Ευθύς   μόλις  ένα  κάταγμα  σκαφοειδούς  αναγνωριστεί,  θα  πρέπει  να  τυποποιηθεί.  Ο  Herbert,  ένας  χειρουργός  που  άλλαξε  το  τρόπο  θεραπείας  των,  καθιέρωσε  την  κατάταξή  τους,  ως  εξής: 

  • Τύπου  Α:  Τα  ρωγμώδη  και  σταθερά  κατάγματα,  κυρίως  του  περιφερικού  πόλου.
  • Τύπου  Β:  Τα  πλήρη  και  ασταθή  κατάγματα  της  μεσότητας  και  τα  του  κεντρικού  πόλου.
  • Τύπου  Γ:  Τα  κατάγματα  που  παρουσιάζουν  καθυστερημένη  πώρωση,  δηλαδή  δεν  έχουν  κολλήσει  στο  προβλεπόμενο  χρονικό  διάστημα  περίπου  των  2- 3  μηνών.
  • Τύπου  Δ:  Τα  κατάγματα  που  έχουν  εγκατεστημένη  ψευδάρθρωση.

 Ο  διαχωρισμός  των  καταγμάτων  του  σκαφοειδούς  σε  σταθερά  ή  ασταθή  καθορίζεται  από  τη  σχέση  του  με  τα  άλλα  οστάρια  του  καρπού  όπως  αυτή  απεικονίζεται  στον  ακτινολογικό  έλεγχο.  Έτσι,  όταν  η  γωνία  μεταξύ  σκαφοειδούς  και  μηνοειδούς  μεγαλύτερη  από  70  μοίρες,  και  μεταξύ  μηνοειδούς  και  κεφαλωτού  μεγαλύτερη  από  15,  ή  όταν  παρουσιάζει  παρεκτόπιση  μεγαλύτερη  από  1 – 2   mm,  θεωρούμε  το  κάταγμα  του  σκαφοειδούς  ασταθές.

Το  είδος  του  κατάγματος  καθορίζει  την  κατάλληλη  θεραπεία.  Είναι  πιθανόν  να  απαιτηθεί  περαιτέρω  έλεγχος  με  αξονική  τομογραφία  για  την  πληρέστερη  εικόνα  του  κατάγματος,  και  με  μαγνητική  τομογραφία  για  τον  έλεγχο  της  διατήρησης  της  αιματικής  του  επάρκειας. 

Σε  κάθε  περίπτωση  χρόνιου  πόνου  στον  καρπό,  ο  ακτινολογικός  έλεγχος  είναι  απαραίτητος,  καθώς  οι  πιθανότητες  ενός  αδιάγνωστου  κατάγματος  σκαφοειδούς  είναι  υπαρκτές.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Για  πολλά  χρόνια  η  θεραπεία  όλων  των  καταγμάτων  του  σκαφοειδούς  ήταν  ακινητοποίηση  σε  γύψο  για  μεγάλο  χρονικό  διάστημα.  Και  μόνο  εάν  δεν  εμφάνιζε  πώρωση  αντιμετωπίζονταν  χειρουργικά,  καίτοι  υπήρχε  και  ομάδα  χειρουργών  που  υποστήριζε  ότι  «  δεν  υπάρχει  διαφορά  μεταξύ  8  και  9  οσταρίων  στον  καρπό»,  αποδεχόμενοι  την  ψευδάρθρωση. 

Σήμερα,  η  θεώρηση  των  καταγμάτων  αυτών  έχει  αλλάξει.                      Η  θεραπεία  του  κατάγματος  του  σκαφοειδούς  εξαρτάται  από  το  είδος  του  κατάγματος.  Η  θέση  του  κατάγματος  και  η  παρεκτόπισή  τους  καθορίζουν  σε  μεγάλο  βαθμό  την  δυνατότητα  πωρώσεως.  Ένα  κάταγμα,  για  παράδειγμα  του  κεντρικού  πόλου,  και  λέμε  κεντρικού  πόλου  το  τμήμα  που  είναι  κοντά  στην  κερκίδα,  παρουσιάζει  ιδιαίτερη  δυσκολία  στη  πώρωσή  του,  καθώς  συνήθως  διαταράσσεται  η  αιμάτωσή  του  και  νεκρώνεται.    Ένα  κάταγμα  με  σημαντική  παρεκτόπιση,  γωνίωση  και  συντριβή,  δεν  θα  κολλήσει,  αλλά  και  αυτό  συμβεί  η  πώρωση  σε  πλημμελή  θέση  θα  οδηγήσει  σε  διαταραχή  της  σχέσης  των  οσταρίων  του  καρπού  με  αποτέλεσμα  την  εμφάνιση  αρθρίτιδας. 

Τα  μόνα  κατάγματα  που  όλοι  οι  Ορθοπαιδικοί  Χειρουργοί  συμφωνούμε  ότι  πρέπει  να  αντιμετωπίζονται  με  ακινητοποίηση  με  γύψο  είναι  τα  τύπου  Α,  κατά  Herbert.  Η  πλειοψηφία  των  Χειρουργών  Χεριού  υποστηρίζει  ότι  όλα  τα  άλλα  κατάγματα  πρέπει  να  αντιμετωπίζονται  χειρουργικά. Ακόμη  και  τα  πρόσφατα  κατάγματα  τύπου  Β,  πρέπει  να  χειρουργούνται  άμεσα.   Τα  κατάγματα  αυτά  αντιμετωπίζονται  με  ανάταξη  και  ήλωση  με  ειδικές  συμπιεστικές  βίδες.  Η  ίδια  αντιμετώπιση  προτείνεται  και  στα  κατάγματα  που  παρουσιάζουν  καθυστερημένη  πώρωση.  Σε  ορισμένες  περιπτώσεις,  η  ανάταξη  ενός  πρόσφατου  κατάγματος,  είναι  δυνατόν  να  γίνει  και  με  αρθροσκοπική  υποβοήθηση,  γεγονός  που  προσφέρει  μικρότερο  χειρουργικό  τραύμα. 

Στην  εγκατεστημένη  ψευδάρθρωση,  οι  δυσκολίες  αυξάνονται  και  η  αντιμετώπιση  είναι  διαφορετική.  Στο  σημείο  του  κατάγματος  εμφανίζεται  οστική  απορρόφηση  και  το  σκαφοειδές  παραμορφώνεται.   Θα  πρέπει  να  αφαιρεθεί  ο  ψευδαρθρωσικός  ιστός,  ο  ιστός  δηλαδή  που  παρεμβάλλεται  στο  σημείο  του  κατάγματος  και  της  ψευδάρθωσης,  να  αναταχθεί  στο  μήκος  και  στον  άξονα,  να  παρεμβληθεί  οστικό  μόσχευμα  και  μετά  να  ηλωθεί  με  ειδικά  σχεδιασμένη  βίδα  που  προσφέρει  υψηλή  συμπίεση.  Το  οστικό  μόσχευμα  που  χρησιμοποιείται  είναι  είτε  ένα  κομμάτι  από  το  λαγόνιο  που  επιτρέπει  την  καλύτερη  ανάταξη  του  κατάγματος  και  την  συμπιεστική  οστεοσύνθεση  που  προάγει  την  πώρωση,  είτε  ένα  κομμάτι  από  την  κερκίδα  αγγειούμενο,  που  έχει  δηλαδή   τα  αγγεία  του  και  προσφέρει  καλύτερη  αιμάτωση  στην  περιοχή  ειδικά  στις  περιπτώσεις  που    αυτή  έχει διαταραχθεί.  Η  επιλογή  της  μεθόδου  είναι  συνάρτηση  του  είδους  του  κατάγματος,  και  τα  αποτελέσματα  παρεμφερεί  εξασφαλίζοντας  πώρωση  σε  ποσοστό  που  προσεγγίζει  το  95%.

Σε  παραμελημένες  περιπτώσεις  με  αρθρίτιδα  στην  άρθρωση  μεταξύ  σκαφοειδούς  και  κερκίδας  επιλέγονται  άλλες  επεμβάσεις,  όπως  είναι  η  αρθρόδεση   των  τεσσάρων  οστών  του  καρπού  (Four  Bone  Fusion)  ή  η  αφαίρεση  του  1ου  στίχου  του  καρπού   ( Proximal  Row  Carpectomy).  Σε  περιπτώσεις  με  γενικευμένη  αρθρίτιδα  στον  καρπό,  η  πλήρης  αρθρόδεση  αυτού  είναι  η  ενδεδειγμένη  λύση,  που  εξασφαλίζει  ένα  ανώδυνο  και  δυνατό  χέρι.

 

Ο  χειρουργός  του  χεριού  πρέπει  να  είναι  γνώστης  ο\όλων  των  τεχνικών,  και  να  εφαρμόσει  στον  ασθενή  του  την  πλέον  ενδεδειγμένη  για  τη  περίπτωσή  του.

Ψευδάρθρωση  σκαφοειδούς (1α)

Πώρωση  του  κατάγματος  του  σκαφοειδούς (1β)

Πολύ  καλή  έκταση  του  καρού  (1γ)

Πλήρης  κάμψη  του  καρπού  (1δ)

BetFair F.BetRoll UK Bookies
Top United Kingdom Bookmakers http://betroll.co.uk/