Παναγιώτης Ν. Γιαννακόπουλος, Ορθοπαιδικός, Χειρουργός Άνω Άκρου

Facebook Twitter YouTube

  • Σεμινάριο Εφαρμοσμένης Χειρουργικής του Άνω Άκρου
    Σεμινάριο Εφαρμοσμένης Χειρουργικής του Άνω Άκρου
  • ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
    ΜΙΚΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
  • ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
    ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
  • ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΧΕΡΙΟΥ -  ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ
    ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΧΕΡΙΟΥ - ΑΝΩ ΑΚΡΟΥ
  • ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
    ΙΑΤΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
  • ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΝΩ ΑΚΡΩΝ

Κεντρική κατηγορία Άνω Άκρα

Όγκος,  καρκίνος,  ή  νεόπλασμα  είναι  η  ορολογία  που  εννοεί  την  δημιουργία  ενός  παθολογικού  ιστού,  με  ανεξέλεγκτο  πολλαπλασιασμό  των  κυττάρων,  που  εμφανίζουν  διαφοροποίηση  στη  μορφή  και  στη  λειτουργία  τους.  Σε  φυσιολογικές  συνθήκες,  έχουμε  μια  ισορροπία  μεταξύ  των  νεοδημιουργημένων  κυττάρων  και  των  αυτοκαταστρεφόμενων  που  έχουν  ολοκληρώσει  τον  βιολογικό  κύκλο  ζωής  τους.  Τα  κακοήθη  κύτταρα  παρουσιάζουν  έναν  ανώμαλο  και  χωρίς  προγραμματισμό  πολλαπλασιασμό,  επεκτεινόμενα  ταυτόχρονα  και  στους  πλησίον  ιστούς.  Άλλες  φορές  μεταναστεύουν,  δια  της  αιματικής  οδούς,  σε  άλλα  συστήματα,  δημιουργώντας  τις  λεγόμενες  μεταστάσεις.  Καρκινικά  κύτταρα  είναι  δυνατόν  να  εμφανιστούν  σε  όλα  τα  συστήματα  του  ανθρώπινου  σώματος.  Οι  όγκοι  διακρίνονται  σε  δύο  μεγάλες  κατηγορίες:  τους  καλοήθεις  και  τους  κακοήθεις.

Οι  καλοήθεις  όγκοι  έχουν  τοπική  ανάπτυξη,  και  σπάνια  διηθούν  τους  γύρω  ιστούς  και  δίνουν  μεταστάσεις.

Οι  κακοήθεις  όγκοι  έχουν  επιθετική  συμπεριφορά,  καταστρέφουν  το  όργανο  που  εντοπίζονται,  διηθούν  τους  πλησίον  ιστούς  και  δίδουν  μεταστάσεις.    

Δυνητικά  κακοήθεις  όγκοι  είναι  οι  καλοήθεις  όγκοι,  που  όμως  έχουν  την  δυνατότητα  να  εξελιχθούν  σε  κάποια  χρονική  στιγμή  σε  κακοήθεις.

Αντίθετα  από  ότι  πιστεύεται,  οι  κακοήθεις  όγκοι,  σήμερα,  δεν  είναι   θανατηφόρα  νοσήματα  σε  πολύ  μεγάλο  ποσοστό.

Στην  ορθοπαιδική,  όγκοι  είναι  δυνατόν  να  εμφανιστούν  στα: 

  • Οστά.
  • Μύες / τένοντες.
  • Νεύρα.
  • Δέρμα.
  • Αγγεία.

Ανάλογα  με  την  εντόπισή  τους,  δημιουργούν  δυσλειτουργία  στους  αντίστοιχους  ιστούς.  Έτσι,  ένας  οστικός  όγκος,  είναι  δυνατόν  να  προκαλεί  πόνο  από  αύξηση  της  ενδο-οστικής  πίεσης,  ή  από  τη  διήθηση  των  νεύρων  της  περιοχής,  ή  να  αδυνατίσει  την  αντοχή  του  σε  βαθμό  που  να  εμφανιστεί  κάταγμα,  χωρίς  ουσιώδη  κάκωση  (παθολογικό  κάταγμα).  Ένας  όγκος  του  νευρικού  ιστού  θα  δώσει  συμπτώματα  πόνου,  αιμωδιών,  ή  ακόμη  και  αδυναμίας  και  παράλυσης  των  αντίστοιχα  νευρούμενων  μυών.  Ένας  δερματικός  όγκος  θα  οδηγήσει  είτε  σε  μια  αδικαιολόγητη  λύση  της  συνεχείας  του  δέρματος  που  δεν  θα  επουλώνεται,  είτε  σε  αλλαγή  του  χρώματος  και  της  εμφάνισής  του.  Άλλοι  όγκοι  θα  γίνουν  εμφανείς  από  τη  διόγκωση,  επώδυνη  ή  ανώδυνη  της  πάσχουσας  περιοχής.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ  ΚΑΙ  ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η  λήψη  ακριβούς  ιστορικού  είναι  πολύ  σημαντική  για  τον  εντοπισμό  της  παθολογίας.  Το  κληρονομικό  ιστορικό,  αν  και  δεν  έχει  τεκμηριωθεί  σαφής  συσχέτιση,  λαμβάνεται  πάντοτε  υπ΄ όψιν. Τα  πρώτα  εμφανιζόμενα  συμπτώματα  είναι  συνήθως  ο  πόνος  και  το  οίδημα  της  περιοχής.  Ο  πόνος  είναι  σταθερός,  μπορεί  να  επηρεάζεται  από  τη  δραστηριότητα,  ή  και  να  μη  τεκμηριώνεται  συσχέτιση.  Άλλοτε  εμφανίζει  νυκτερινή  επιδείνωση.   Όμως  είναι  πιθανόν,  σε  όγκους  που  ευρίσκονται  σε  εν  τω  βάθει  ιστούς,  ο  πόνος  να  απουσιάζει  στα  αρχικά  τουλάχιστον  στάδια,  και  να  γίνεται  αντιληπτός  σε  προχωρημένα.  Στους  όγκους  του  μυοσκελετικού  συστήματος  τα  γενικά  συμπτώματα,  όπως  είναι  η  ανορεξία,  η  απώλεια  βάρους  και  η  συνεχής  πυρετική  κίνηση,  είναι  δυνατόν  να  απουσιάζουν.  Άλλες  φορές,  ένας  τυχαίος  ακτινολογικός  έλεγχος,  όπως  μετά  από  κάκωση,  είναι  δυνατόν  να  αναδείξει  τη  παθολογία.

Η  κλινική  εξέταση  θα  αναγνωρίσει  το  μέγεθος  της  παθολογίας,  στη  περίπτωση  που  είναι  ψηλαφητή,  καθώς  και  τους  άλλους  χαρακτήρες  της,  όπως  είναι  η  ύπαρξη  συμφύσεων  με  τους  γύρω  ιστούς,  η  τοπική  θερμότητα,  η  δυσκαμψία  των  γειτονικών  αρθρώσεων  και  άλλες.

Η  εξέταση  και  των  λοιπών  παρεμφερών  συστημάτων  θα  συμπληρώσει  τη  κλινική  εξέταση,  όπως  είναι  η  νευρολογική  εξέταση.

Ο  παρακλινικός  έλεγχος  έχει  ένα  ευρύ  φάσμα  εφαρμογής.  Ο  απλός  ακτινολογικός  έλεγχος  θα  δώσει  τις  αρχικές  πληροφορίες  για  τη  διάγνωση  των  οστικών  όγκων,  και  πιθανόν  να  συμπληρωθεί  με  την  αξονική  τομογραφία.  Η  μαγνητική  τομογραφία  παρέχει  ένα  πολύ  μεγάλο  εύρος,  υψηλής  διαγνωστικής  αξίας,  διάγνωσης  τόσο  των  οστικών,  όσο  και  των  όγκων  των  μαλακών  μορίων.  Το  σπινθηρογράφημα  των  οστών  έχει  μικρή  διαγνωστική  αξία  για  το  καθορισμό  της  παθολογίας,  προσφέρει  όμως  μεγάλη  υπηρεσία  στην  ανεύρεση  τυχόν  μεταστάσεων,  όπως  και  η  αξονική  τομογραφία,  ή  τελευταία  η  ολόσωμη  μαγνητική  τομογραφία  (Pet  scan).

Ο  ειδικός  αιματολογικός  έλεγχος  θα  συμπληρώσει  τον  εργαστηριακό  έλεγχο.

Η  διάγνωση  θα  τεθεί  οριστικά  μόνο  με  τη  βιοψία  της  παθολογίας.  Η  βιοψία  κρίνεται  απαραίτητη  για  τον  ακριβή  προσδιορισμό  της  εξεργασίας,  και  της  κακοήθειάς  της.  Η  βιοψία  πρέπει,  συνήθως,  να  προηγείται  της  αφαιρέσεως,  καθώς  το  αποτέλεσμά  της  θα  καθορίσει  τον  τρόπο  και  την  έκταση  της  τελικής  χειρουργικής  πρακτικής.  Αρκετοί  χειρουργοί  προτιμούν  τη  βιοψία  με  βελόνα,  τη  λήψη  δηλαδή  ενός  μικρού  τεμαχίου  από  το  παθολογικό  ιστό  με  τη  χρήση  μικρής  βελόνας,  καθώς  είναι  μικρής  παρέμβασης  χειρουργική  πράξη,  και  θεωρητικά  μειώνει  τον  κίνδυνο  της  διασποράς.  Οι  περισσότεροι,  όμως,  θεωρούν  ότι  η  ανοικτή  βιοψία  προσφέρει  μεγαλύτερη  αξιοπιστία,  λόγω  του  μεγαλύτερου  τμήματος  που  είναι  δυνατόν  να  εξετασθεί,  ενώ  με  τους  ενδεδειγμένους  χειρουργικούς  χειρισμούς,  ο  κίνδυνος  διασποράς  είναι  πρακτικά  μικρός.

Είναι  απαραίτητη,  για  τον  άρτιο  σχεδιασμό  του  είδους  και  της  έκτασης  της  θεραπείας,  η  σταδιοποίηση  του  όγκου.  Η  πλέον,  ίσως,  χρησιμοποιούμενη  σταδιοποίηση,  είναι  η  προταθείσα  από  τον  Enneking,  και  προκύπτει  από  τον  συνδυασμό  όλων  των  διαγνωστικών  μεθόδων:

  • Grade IA:  Είναι  χαμηλής  κακοήθειας  νεοπλασματικής  νόσου,  που  παραμένει  περιορισμένη  στο  συγκεκριμένο  ανατομικό  διαμέρισμα.
  • Grade  IB:  Ανάλογης  κακοήθειας  βλάβη,  που  όμως  επεκτείνεται  κκαι  εκτός  του  διαμερίσματος.
  • Grade  IIA:  Υψηλής  κακοήθειας  ενδοδιαμερισματική  βλάβη.
  • Grade  IIB:  Υψηλής  κακοήθειας   βλάβη,  που  επεκτείνεται  σε  γειτονικά  διαμερίσματα.
  • Grade  III:  Νεοπλασματική  νόσος  με  αποδεδειγμένες  μεταστάσεις.    

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η  θεραπεία  των  όγκων,  γενικά,  συνίσταται  στη  αφαίρεσή  τους.  Μόνο  σε  περιπτώσεις  ορισμένων  καλοήθων  όγκων,  που παρουσιάζουν  κλινική  και  απεικονιστική  βεβαιότητα  για  το  ποιόν  τους,  είναι  δυνατόν  να  ακολουθηθεί  κατ΄ αρχήν  συντηρητική  θεραπεία,  με   αναμονή  και  παρακολούθηση.  Όλες  οι  άλλες  περιπτώσεις  πρέπει  να  αντιμετωπίζονται  με  σοβαρότητα,  σαν  δυνητικά  κακοήθεις  ή  κακοήθεις  όγκοι,  μέχρι  να  αποδειχθεί  το  αντίθετο.   

Ανάλογα  με  τη  κακοήθεια  και  τον  βαθμό  σταδιοποίησης  της  παθολογίας  η  αφαίρεση  είναι  δυνατόν  να  είναι:

  • Απλή  αφαίρεση  (simple  excision).
  • Ευρεία  αφαίρεση  (wide  excision).
  • Ριζική  αφαίρεση  (radical  excision),  ή  ακρωτηριασμός. 

Οι  καλοήθεις   όγκοι  συνήθως  απαιτούν  απλή  ή  ευρεία  αφαίρεση,  και  το  δημιουργούμενο  κενό,  όπου  απαιτείται,  καλύπτεται  με  παραδοσιακές  ή  μικροχειρουργικές  τεχνικές.  Η  τοπική  υποτροπή  είναι  πιθανή  και  εξαρτάται  από  το  είδος  της  παθολογίας.

 

Στις  περισσότερες  περιπτώσεις  κακοήθων  όγκων  απαιτείται  ριζική  αφαίρεση.  Η  γεφύρωση  του  ελλείμματος  που  προκύπτει  από  την  αφαίρεση  της  παθολογίας  παρουσιάζει  μεγαλύτερες  δυσκολίες,  λόγω  της  εκτεταμένης  αφαίρεσης,  και  συχνά  απαιτείται  μικροχειρουργική  τεχνική  για  τη  μεταφορά  ελεύθερων  αγγειούμενων  ιστών.  Περαιτέρω   αγωγή  με  χημειοθεραπεία,  ή / και  ακτινοβολία  συμπληρώνει  συνήθως  τη  θεραπεία.   Σήμερα  η  πρόοδος  της φαρμακολογίας  και  της  ογκολογίας  γενικότερα  είναι  τεράστια,  σε  σύγκριση  με  τα  προηγούμενα  χρόνια.   Η  πρώιμη  διάγνωση,  η  επαρκής  χειρουργική  αφαίρεση,  και  η  ενδεδειγμένη  συμπληρωματική  θεραπεία  είναι  δυνατόν  να  αυξήσει  το  ποσοστό  της  ίασης  ενός  κακοήθους  όγκου,  πολλές  φορές,  στο  70%  με  80%. 

  • γαγγλιο καρπου
  • χονδροσαρκωμα κερκιδας
  • Ινομα δακτυλου
  • γιγαντοκυταρικος ογκος δακτυλου
  • πιογονο κοκιωμα δακτυλου
  • malpigiano ca δερματος
  • ογκος glomus
  • αιμαγγειομα δακτυλου
  • glomus tumor δακτυλου
  • ογκος κερκιδας

BetFair F.BetRoll UK Bookies
Top United Kingdom Bookmakers http://betroll.co.uk/